Het was met recht een echte aftelkalender. Alleen waar hij voor aan het aftellen was, was iets waar mijn moeder alleen maar bang van werd….

Mijn vader moest voor zijn werk een tijd naar Afrika, dus besloten we een aftelkalender te maken.
Ik was een jaar of zeven en mijn broertje vier. We hadden allebei onze eigen kalender en mochten elke avond een kruisje in een vakje zetten. Zo wisten we dat we weer een dag dichterbij de terugkomst van papa waren.
Uiteraard waren de kalenders door ons versierd met tekeningen en stickers van olifanten, leeuwen en giraffes. Het werd een prachtige kalender!
Alleen hoe meer kruisjes er gezet waren, hoe onstuimiger de kalender van mijn broertje werd.
Hij was nog klein, dus zijn kruisjes kwamen er net iets anders uit te zien dan die van mij. En dan de bedoeling was…
Mijn moeder liet het zo, want wat deed hij z’n best. Al die kruizen bezorgde haar alleen wel de rillingen op het moment dat papa het vliegtuig in moest stappen.

Want toen alle vakjes gevuld waren met een kruisje, was de kalender van mijn broertje veranderd in een groot kerkhof.
Wat was mijn moeder blij toen mijn vader die dag gewoon op Schiphol stond en dat die kruisjes er alleen op papier stonden.