Voor mij is het HET beeld van ultiem geluk. Ouders die met hun kinderen koekjes bakken terwijl het buiten vies weer is en binnen de kerstmuziek klinkt.
Ik kan me daar nu al helemaal op verheugen. De ingrediënten zijn binnen en al meerdere avonden heb ik samen met mijn zoontje besproken dat als het straks kerstvakantie is we koekjes gaan bakken.

Ik ben blij dat het nu zwart op wit staat en dat jullie dadelijk wellicht gaan vragen hoe de koekjes hebben gesmaakt. Een goede stok achter de deur, want hoewel ik me er echt op verheug en ik dol ben op koekjes, moet ik eerlijk zeggen dat het er eigenlijk nooit van komt… Dat koekjes bakken. De ingrediënten staan al sinds de herfstvakantie in huis, want ook toen stond het al op de planning.
En dat is al jaar in jaar uit hetzelfde.

Een lief lachje
Toen ik 19 jaar was heb ik zes maanden de wereld rondgereisd. En ik kan me nog goed het telefoontje naar mijn ouders herinneren waarin ik ze vroeg of ze, als ik weer thuis was, koekjes met me wilden bakken. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn… Toen een lief lachje: “Koekjes bakken?”
De laatste keer dat ik met mijn ouders koekjes had gebakken, was inderdaad een jaar of 10 geleden… Maar ik kon me op dat moment niks gezelligers, niks intiemers, niks knusser voorstellen dan met z’n drieën in de keuken staan en koekjes bakken.
Uiteraard is het er nooit van gekomen, want eenmaal thuis val je weer zo in je oude ritme dat je je niet meer kunt voorstellen dat je tijd had om met je ouders koekjes te bakken.
Het verheugen op het maken van koekjes was kennelijk al genoeg…

Deze keer neem ik me voor om het niet alleen bij het verheugen te laten en over een week ga ik dan ook de foto’s delen van mijn kookavontuur met mijn zoontje. Ik heb er zin in!